Ik heb er weer een, dacht ik, zo'n Italiaanse. Op de markt gehaald, Auer mijd ik voortaan maar.
Ik had snel gezien dat er een dame op de wikkel stond. Ik zag een rode strik in het haar. Maar dat papier zit om de vrucht gedrapeerd, en ja, al die plooien maken het moeilijk om in één oogopslag een helder idee te krijgen van de afbeelding. Dat is toch een nadeel van de markt, je mag nooit zelf je fruit pakken.
Enfin, ik had vanavond de sinaasappel ongezien mee naar boven, naar mijn werkruimte weten te nemen. Want ja, toen Betty me gisteren dat bruine zakje van Auer uit mijn fietstas zag halen, kon ze niet nalaten zuinigjes op te merken: "Zozo, alweer een sinaasappeltje? Is een sinaasappeltje per week niet genoeg? Meneer verwent zich." Heb ik soms het recht niet mezelf te verwennen? Toch maar niks teruggezegd, gister. En vanavond wilde ik zo'n opmerking niet horen. Ik ben ook veel te onvoorzichtig geweest. Betty heeft natuurlijk al die schillen in mijn prullenbak gevonden. Hoe kon ik zo stom zijn? Ik kan ze toch kwalijk op gaan eten. Nee ik moet ze gewoon meenemen naar kantoor. Onderweg moet ik ze toch wel ergens kwijt kunnen.
Op kantoor was het vanmorgen weer geen pretje. Dijkstal begon weer eens te zeuren. Die man heeft het zo hoog in zijn bol. Net of ik niet weet dat hij 10 jaar geleden bij Straatnamen de laan uit gestuurd is. Had in de nieuwe Prinsessenbuurt wel de Irene-, Margriet- en Marijkestraat ingediend, maar geen eigen straat voor de kroonprinses. Wat een fout zeg, en niemand die het gemerkt had. Misschien was het wel geen fout. Het zou me niets verbazen als het een Republikein was, of erger: een Communist. Vandaar dat hij zo bazig is. Als de Russen komen, zit hij natuurlijk op rozen. In de Katholieke Illustratie stond deze week nog een goed verhaal over die Kroesjef. En ondertussen zit onze prinses maar zonder straat in haar eigen hoofdstad. Als ik er nog eens iets over te zeggen krijg is dat het eerste wat ik recht zal zetten. Verder wel een buurt om trots op te zijn, zelfs de garages hebben daar netjes een huisnummer. Lijkt zo vanzelfsprekend die nummers. De mensen moesten eens weten.En dan de wikkel. Annemie, zo heet de dame op de wikkel, viel zwaar tegen. Een flets recht toe, recht aan poppetje met appelwangen. Geen uitdagende pose, geen lederen jurk. Een kinderlijke glimlach die de blijde boodschap van de vitaminerijke sinaasappel verkondigt, da's al.
Toch was het pure en onbedorvene van Annemie een rake typering. Het was een knap naveltje van smaak namelijk. Lekker schilletje ook: kreeg het in een keer, in één grote spiraalvorm, los van het vruchtvlees. Niet vergeten morgen mee te smokkelen.
Ook bewaren deze wikkel? Ze is, hoe ik het ook wend of keer, het beste wat me vandaag overkomen is. Tel uit je winst, zeg ik maar zo. Dus waarom niet?